در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی

از شکست رنگ همچون گل سراپا ریختند

ترک خودداریست عرض مشرب دیوانگی

رفت گرد ما ز خود جایی که صحرا ریختند

طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند

هیچکس از گریه من در جهان هشیار نیست

بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند