طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند

ترک خودداریست عرض مشرب دیوانگی

رفت گرد ما ز خود جایی که صحرا ریختند

در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی

هیچکس از گریه من در جهان هشیار نیست

بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند

بی دماغی محفل آرای جنون شوق بود