بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند

در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی

طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند

هیچکس از گریه من در جهان هشیار نیست

بی دماغی محفل آرای جنون شوق بود

سوخت حسرت ها نفس تا شمع سودا ریختند

رنگ تحقیقی نبستم زان حنای نقش پا