هیچکس از گریه من در جهان هشیار نیست

رفت گرد ما ز خود جایی که صحرا ریختند

در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی

طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند

بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند

بی دماغی محفل آرای جنون شوق بود

سوخت حسرت ها نفس تا شمع سودا ریختند