بی دماغی محفل آرای جنون شوق بود

طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند

هیچکس از گریه من در جهان هشیار نیست

بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند

سوخت حسرت ها نفس تا شمع سودا ریختند

رنگ تحقیقی نبستم زان حنای نقش پا

این قدر دانم که خونم را همین جا ریختند