سوخت حسرت ها نفس تا شمع سودا ریختند

هیچکس از گریه من در جهان هشیار نیست

بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند

بی دماغی محفل آرای جنون شوق بود

رنگ تحقیقی نبستم زان حنای نقش پا

این قدر دانم که خونم را همین جا ریختند

ریزش ابر کرم در خورد استعداد ماست