این دو آیینه به هم سخت مقابل بستند

جوهر گل همه در شوخی اجزا صرف است

آنچه از دانه گشودند به حاصل بستند

ره نبردم به تمیز عدم و هستی خویش

عمر چون شمع به واماندگی ام طی گردید

نامه جاده من بر سر منزل بستند

بی تکلف نه حبابی ست در این بحر نه موج