عمر چون شمع به واماندگی ام طی گردید

آنچه از دانه گشودند به حاصل بستند

ره نبردم به تمیز عدم و هستی خویش

این دو آیینه به هم سخت مقابل بستند

نامه جاده من بر سر منزل بستند

بی تکلف نه حبابی ست در این بحر نه موج

نقش بیحاصلی ماست که زایل بستند