فال جولان چه زنم قطره گوهر شده ام

حیرتی بود که در روز الستم دادند

صد چمن جلوه ببالد زغبارم تا حشر

گه به جولان تویی رنگ شکستم دادند

آنقدر جهد که یک آبله بستم دادند

بهر تسلیم غبار به هوا رفته من

سجده کم نیست به هرجاکه نشستم دادند