چون نفس جرات جولان چقدر بیدردی ست

صیقل آینه موقوف شکستن کردند

در مقامی که تمنا به خیالت می سوخت

شرری جست ز دل وادی ایمن کردند

پای ما راکه ز دل آبله دامن کردند

نوبهار آنهمه مشاطگی خاک نداشت

خون ما زنخت به این رنگ که گلشن کردند