نرگسستان جهان وعده گه دیداری ست

پای ما راکه ز دل آبله دامن کردند

نوبهار آنهمه مشاطگی خاک نداشت

خون ما زنخت به این رنگ که گلشن کردند

کز تحیر همه جا آینه خرمن کردند

ای خوش آن موج که در طبع گهر خاک شود

عجز بالیده ما را رگ گردن کردند