آب شد آتش گبری که مسلمان کردند

وضع تسلیم جنون عافیت آباد دل است

این گهر را صدف از چاک گریبان کردند

عشق از خجلت تغییر وفا غافل نیست

بیدماغی چه گریبان که نداده ست به چاک

تنگ شد گوشه دل عرصه امکان کردند

بیدل ازکلفت افسرده دلیها چو سپند