در مذاق اهل دوزخ عذب گرداند عذاب

با ولایش هیچ کس را نیست پروای گنه

با خلافش هیچ دل را نیست توفیق ثواب

گر وزد بر ساحت دوزخ نسیم عفو او

روزی اندر باغ گفتم از سخای او سخن

برگ هر شاخش زمرد گشت و بارش زر ناب

یاد رای روشنش در خاطرم یک شب گذشت