برگ هر شاخش زمرد گشت و بارش زر ناب

گر وزد بر ساحت دوزخ نسیم عفو او

در مذاق اهل دوزخ عذب گرداند عذاب

روزی اندر باغ گفتم از سخای او سخن

یاد رای روشنش در خاطرم یک شب گذشت

از بن هر موی من سرزد هزاران آفتاب

وز خیال جود او برکف گرفتم جام می