دگر قبول سخن بی ادله جایز نیست

زهی عجب که به صورت کجست و راست نماست

ز رشک طلعت او کور گشت دیده مهر

از آن ز خط شعاعی به دست مهر عصاست

مرا به صدق سخن اولین بدیهه گواست

به باغ رزم سنانش نمو کند چون سرو

بلی ز اصل نباتست و مستعد نماست