مرا به صدق سخن اولین بدیهه گواست

ز رشک طلعت او کور گشت دیده مهر

از آن ز خط شعاعی به دست مهر عصاست

دگر قبول سخن بی ادله جایز نیست

به باغ رزم سنانش نمو کند چون سرو

بلی ز اصل نباتست و مستعد نماست

فلک نباشد چون او چرا که چاکر اوست