ز حسرت گهر این سهیل همچو سهاست

ز سهم خنجر آن فتنه مختلف اوضاع

ز بیم ناوک این چرخ مرتعش اعضاست

ز رشک طلعت آن آفتاب چون ذره

ثنای این دو نیاری نمود قاآنی

اگرچه پایه شعر تو برتر از شعر است

چگونه گوهر توصیفشان توانی سفت