مردمی خون و بزرگی رگ و دانش عصب است

زاده ی شه نخروشید و نجوشید ز درد

قامتش گویی نخلی است که بارش ادب است

طفل نه ساله که دیدست که در پیکر او

طفل نه ساله شنیدی که هنوز از دهنش

بوی شیر آید و زو در بدن شیر تب است

شه به هر سو که نظر کرد مر او را می دید