از کرم بس که به درویش و توانگر زر داد

بوی شیر آید و زو در بدن شیر تب است

شه به هر سو که نظر کرد مر او را می دید

چون دل مرد خدا جوی که گرم طلب است

کاخ و شادروان گفتی همه کان ذهب است

نایب السلطنه را کیست اتابک دانی

آنکه صدگنج لآلیش نهان در دو لب است