جوهر فضل هدایت که سراپای جهان

کاخ و شادروان گفتی همه کان ذهب است

نایب السلطنه را کیست اتابک دانی

آنکه صدگنج لآلیش نهان در دو لب است

زآتش فکر فروزنده او ملتهب است

تا دم صور بماناد ازین سور نشان

که تهی زو همه آفاق ز رنج و کرب است