چیزی که ز مردیم عیانست به مردم

افسون که بر چهره ام از شرم نقاب است

یک نیمه پنجاه شد از عمر و هنوزم

نز جفت نصبسب و نه ز اولاد نصاب است

ریشی است که آن نیز به خوناب خضاب است

بس نیزه که بر چهره ز پرچم بودش ریش

خوانی اگرش مرد نه آیین صواب است