خوانی اگرش مرد نه آیین صواب است

چیزی که ز مردیم عیانست به مردم

ریشی است که آن نیز به خوناب خضاب است

بس نیزه که بر چهره ز پرچم بودش ریش

بت جوزی هندی که ود بر زنخثث ن موی

هرک آدمیش خواند از خیل دواب است

آن راکه نه همسر نه خ رر وخ راب فرشه اس