هرک آدمیش خواند از خیل دواب است

بس نیزه که بر چهره ز پرچم بودش ریش

خوانی اگرش مرد نه آیین صواب است

بت جوزی هندی که ود بر زنخثث ن موی

آن راکه نه همسر نه خ رر وخ راب فرشه اس

وادم همه محتاج خورو همسر و خواب است

هرکاو نکند زن کشدش سوی زنانفس