چشمم همه شب تا به سحر دجله آب است

دختی است پریچهره که تا دیده برویش

مانند پری دیده تنم در تب و تاب است

بی جنت رویش که بود آتش بغداد

گویند جگر گردد از آتش بریان

بی آتش رویش جگرم از چه کباب است

چون سوی توام روی امید از همه سویست