گویند جگر گردد از آتش بریان

مانند پری دیده تنم در تب و تاب است

بی جنت رویش که بود آتش بغداد

چشمم همه شب تا به سحر دجله آب است

بی آتش رویش جگرم از چه کباب است

چون سوی توام روی امید از همه سویست

چون باب توام اصل مراد از همه باب است