دوش گفتم که پاکشم چندی

دید چون خسته حال و خون جگرست

زادگان را مگر نه درگیتی

شیوه جد و عادت پدرست

ز آستانت که از سپهر برست

بازگفتم که بنده در همه حال

از تولای خواجه ناگزرست