هستی خورشید رخشان وان چه بینی روزنست

مصدر اندر فعل مضمر گرچه فعل از مصدرست

فعل و مصدر را ز یکدیگر بنتوانی گسیخت

کاین دو را با یکد گر پیوند بوی و عنبرست

هست یک هستی مطلق و آنچه بینی مظهرست

می خمار آرد هم از می دفع می گردد خمار

لاجرم اندر تو ای دل درد و درمان مضمرست