هست یک هستی مطلق و آنچه بینی مظهرست

فعل و مصدر را ز یکدیگر بنتوانی گسیخت

کاین دو را با یکد گر پیوند بوی و عنبرست

هستی خورشید رخشان وان چه بینی روزنست

می خمار آرد هم از می دفع می گردد خمار

لاجرم اندر تو ای دل درد و درمان مضمرست

تا نباشد راست مسطر نشاید ساختن