دیریست تا که گردن گردون به چنبر است

وان خسرو زمانه که ظلش به پیشگاه

بر فرق کسری و جم و خاقان و قیصر است

آن دادگر که در خم پیچان کمند او

ایوان داد و دین را لطفی مجسمست

میدان رزم و کین را مرگی مصور است

آشفته یی ز خلقش هر هشت جنتست