خار است درکنارم اگر سرو کشمر است

خارم به جای گل همه در جیب و دامنست

خو نم به جای مل همه در جام و ساغر است

تار است در وثاقم اگر ماه نخشبست

نوشم به کام نیش شد از بخت واژگون

کاین داوری به عهد توکس را نه باور است

پیر ارچه گشته ام نبود هیچ غم از انک