ترا که از حسد و حرص سینه پر خارست

گمان مبر که به شب دزد را عسس گیرد

که او به خوی بد خویشتن گرفتارست

چگونه خاطرت از معرفت بود گلزار

چو کاسه ایست نگونسار حرص تا صف حشر

به هیچ پر نشودکاسه چون نگونسارست

به مهر خواجه قدم زن به صدق قاآنی