چو کاسه ایست نگونسار حرص تا صف حشر

که او به خوی بد خویشتن گرفتارست

چگونه خاطرت از معرفت بود گلزار

ترا که از حسد و حرص سینه پر خارست

به هیچ پر نشودکاسه چون نگونسارست

به مهر خواجه قدم زن به صدق قاآنی

که صدق شیوه احرار و خوی اخیارست