دگر ز اهل ریا تات جان بود بگریز

تو سنگ می زنی و آبگینه در بارست

هرآن سخن که نگویی ز عشق هذیانست

هر آن کمر که نبندی ز صدق زنارست

که حق به جانب دردی کشان میخوارست

بکفش پاره دردی کشان نمی ارزد

سری که بالش او از دو شبر دستارست