سری که بالش او از دو شبر دستارست

دگر ز اهل ریا تات جان بود بگریز

که حق به جانب دردی کشان میخوارست

بکفش پاره دردی کشان نمی ارزد

به زاری آنکه کند صید خلق بازاری

خدا ز زاری بازاریانش بیزارست

ز بی خودی نفسی بی ریا برآوردن