کافتان خیزان چون صنمی باده گسارست

در پهلوی گل خار شگفتا به چه ماند

مانند رقیبی که هم آغوش نگارست

مستست مگر نیلوفر از ساغر لاله

نی نی چو یکی بختی مستست ازیراک

بینیش چو بختی که به بینیش مهارست

راغ است که از سبزه همی زمرد خیزست