بینیش چو بختی که به بینیش مهارست

مستست مگر نیلوفر از ساغر لاله

کافتان خیزان چون صنمی باده گسارست

نی نی چو یکی بختی مستست ازیراک

راغ است که از سبزه همی زمرد خیزست

باغ است که از لاله همی مرجان زارست

نرگس به چه ماند به یکی کفه الماس