ما نامی گلرنگ و بت شنگ و دف و چنگ

بنشین و بده بوسه نه هنگام فرار است

می ده که بنوشیم و بجوشیم و بکوشیم

کانجا که بت ساده بط باده بکارست

ارکان بهار است از این روی چهارست

زین چار مگر چاره نماییم غمان را

کاندل رهد از غم که بدین چار دوچارست