کاندل رهد از غم که بدین چار دوچارست

ما نامی گلرنگ و بت شنگ و دف و چنگ

ارکان بهار است از این روی چهارست

زین چار مگر چاره نماییم غمان را

پار از تو دلم داشت به یک بوسه قناعت

و امسال نه قانع به هزار و دو هزارست

از غایت لطف ار دهیم بوسه بمشمار