و امسال نه قانع به هزار و دو هزارست

زین چار مگر چاره نماییم غمان را

کاندل رهد از غم که بدین چار دوچارست

پار از تو دلم داشت به یک بوسه قناعت

از غایت لطف ار دهیم بوسه بمشمار

کان غایت لطفست که بیرون ز شمارست

و ر منع کنندت که مده بوسه برآشوب