پار از تو دلم داشت به یک بوسه قناعت

ارکان بهار است از این روی چهارست

زین چار مگر چاره نماییم غمان را

کاندل رهد از غم که بدین چار دوچارست

و امسال نه قانع به هزار و دو هزارست

از غایت لطف ار دهیم بوسه بمشمار

کان غایت لطفست که بیرون ز شمارست