جان اجل از عفو تو در بند و فشارست

از خون عدوی تو زمین چشمه لعلست

وز گرد سمند تو هوا قلزم قارست

شخص امل از قهر تو در سوز و گدازست

بر سفره جود تو زمین زائده چین است

در موکب جاه تو فلک غاشیه دارست

یاللعجب از تیغ تو آن مرگ جهانسوز