کاو همچو عدوی تو چرا زرد و نزارست

آن مختفی از چشم تو درصدر جبالست

این محتبس از قهر تو در قعر بحارست

از رمح تو چو رمح تو می پیچم بر خویش

ای شاه ز قاآنیت ار هیچ خبر نیست

باری خبرت هست کش از مدح دثارست

دارد پی ایثار تو برکف گهری چند