ذره را نیست به خورشید فلک راه و بتم

زان سر زلف که هم دلبر و هم دل شکن است

کایها القوم بدانید که آن زلف سیاه

چو ن غرابیست که هم رهبر و هم راهزن است

ذره را بسته به خورشیدکه اینم دهن است

خنجر آهخته ز بادام که اینم مژه است

گوهر افشانده ز یاقوت که اینم سخن است