عاشقش را به مثل حالت شمعست ازانک

روح ا گر نیست چرا زنده به عشق بدن است

شوق چهرش نبود عقل و چو عقلم به سرست

یاد مهرش نبود روح و چو روحم به تن است

هر نفس شمع صفت زنده به گردن زدن است

روی رخشان وی اندر کنف زلف سیاه

صنمی هست که اندر بغل برهمن است