روی رخشان وی اندر کنف زلف سیاه

یاد مهرش نبود روح و چو روحم به تن است

عاشقش را به مثل حالت شمعست ازانک

هر نفس شمع صفت زنده به گردن زدن است

صنمی هست که اندر بغل برهمن است

دوش آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

مرغ گفتی ز هوا بر سر سایه فکن است