دوش آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

هر نفس شمع صفت زنده به گردن زدن است

روی رخشان وی اندر کنف زلف سیاه

صنمی هست که اندر بغل برهمن است

مرغ گفتی ز هوا بر سر سایه فکن است

گفتم اهلالک سهلا بنشین رخت مبر

گفت تبآ لک خاموش چه جای سخن است