گفت تبآ لک خاموش چه جای سخن است

دوش آمد به وثاق من و ننشسته بخاست

مرغ گفتی ز هوا بر سر سایه فکن است

گفتم اهلالک سهلا بنشین رخت مبر

هان بمازار دلم راکه نه شرط ادبست

هین بماشوب غمم را که نه رسم فطن است

رو ز نخ کم زن و دم درکش و بیهوده ملای