هان بمازار دلم راکه نه شرط ادبست

مرغ گفتی ز هوا بر سر سایه فکن است

گفتم اهلالک سهلا بنشین رخت مبر

گفت تبآ لک خاموش چه جای سخن است

هین بماشوب غمم را که نه رسم فطن است

رو ز نخ کم زن و دم درکش و بیهوده ملای

که مرا جان و دل از غصه شجن در شجن است