که مرا جان و دل از غصه شجن در شجن است

هان بمازار دلم راکه نه شرط ادبست

هین بماشوب غمم را که نه رسم فطن است

رو ز نخ کم زن و دم درکش و بیهوده ملای

خیز و زان باده دیرینه گرت هست بیار

ورنه زینجا ببرم رخت که بیت الحزن است

تنگ ظرفست قدح خیز و به پیمای دنم