خیز و زان باده دیرینه گرت هست بیار

هین بماشوب غمم را که نه رسم فطن است

رو ز نخ کم زن و دم درکش و بیهوده ملای

که مرا جان و دل از غصه شجن در شجن است

ورنه زینجا ببرم رخت که بیت الحزن است

تنگ ظرفست قدح خیز و به پیمای دنم

زانکه صاحب دلی امروز اگر هست دن است